Zichtbaar zijn

(Gastblog geschreven door: Zoë Cramer)282887_604741926223850_488995691_n

In mijn werk kom ik regelmatig mensen tegen die het doodeng vinden om letterlijk zichtbaar te zijn. Ik maak films dus ik leg beelden van mensen vast. Hoewel de meeste er al moeite mee hebben voor de camera iets te zeggen of te doen, lukt het me vaak wel ze op hun gemak te stellen. Met een beetje coaching vergeten ze al snel dat die camera er staat. Ze letten niet meer zo op dat grote zwarte oog en vertellen hun verhaal aan mij.

Ik krijg een warm hart van dit werk, deels omdat ik graag naar mooie verhalen luister, deels omdat ik me op zo’n moment echt verbonden voel met de mensen die voor de camera staan. En ook al vinden de meeste mensen hun eigen verhaal niets bijzonders, ik hoor er in hoe ze zichzelf en andere moeilijkheden op hun weg hebben overwonnen, ik zie overal om me heen echte helden.

Vervolgens ga ik aan de slag met de montage. Ik mag die beelden nog een keer bekijken en verwonder me elke keer weer hoe mooi mensen zijn als ze helemaal zichzelf zijn. Ik probeer de emoties en de kracht, maar ook de onzekerheid en de kwetsbaarheid zoveel mogelijk terug te laten komen in het eindproduct, de film. Ik krijg mensen te zien zoals ze zijn en dat is denk ik het meest waardevolle van mijn werk. De camera is daarbij eigenlijk mijn hulpmiddel. Die toeter van een lens pal onder hun neus, maakt mensen een beetje onzeker. Ik ben in staat ze gerust te stellen en zij openen zich voor mij als bloemen die beginnen te bloeien. Prachtig!

En dan komt het moment dat ze hun eigen film kunnen bekijken. De reacties zijn bijna altijd hetzelfde: wat een prachtige film heb je van mij gemaakt! Maar…wat zie ik er uit… Wat kijk ik boos/lelijk/raar/verbaasd. Ik moet toch echt gaan afvallen, ik zie overal vetrollen. Lach ik altijd zo hysterisch? Wat staan mijn tanden scheef. Waarom sta ik zo krom?

“He?”, denk ik dan bij mezelf. “Kijken ze naar dezelfde film als ik?” Ik zie een prachtige man of vrouw, met ogen die schitteren, met eigen talenten, met eigen kenmerken. De één heeft een gave huid met een lichte blos, de ander heeft prachtig glanzend haar, iedereen heeft minimaal één zo’n kenmerk dat er uit springt. En als je goed naar jezelf kijkt, dan blijkt dat je er veel meer hebt.

En ja, iemands tanden staan niet helemaal recht, daar heb ik zelf ook beetje last van. En als ik er over nadenk, dan loopt mijn ene wenkbrauw in een boogje, terwijl de andere meer een rechte streep is. Er hangen wat vetrolletjes over de rand van mijn broek en mijn nagels breken om de haverklap af, dus dan knip ik ze maar weer kort. Maar dat is niet waar ik mee bezig ben als ik mezelf in de spiegel zie. In feite is een film van jezelf bekijken niets anders dan jezelf in de spiegel bekijken.

Ik vind mezelf best wel leuk als ik ’s morgens voor de spiegel mijn haar sta te doen. Ik zou natuurlijk kunnen inzoomen op de wallen onder mijn ogen – een paar dagen achter elkaar te laat naar bed. Ik zou kunnen mopperen over de donkere donshaartjes op mijn bovenlip die een week na het harsen alweer terug zijn. Ik zou kritisch kunnen zijn op mijn buik die begint te hangen zodra ik een week niet heb hardgelopen. Er zitten putjes in mijn benen en als er vocht in de lucht zit, pluist mijn haar. Maar waarom zou ik daar de nadruk op leggen? De putjes en haartjes en pukkeltjes zijn er misschien, maar ze bepalen niet wie ik ben.

Met al die kritiek die we op onszelf hebben, snap ik wel dat we moeite hebben met zichtbaar zijn. Dat het spannend is, omdat we denken dat de wereld ons ziet, zoals we naar onszelf kijken. Wanneer we andere mensen ontmoeten, denken we bijna automatisch (en misschien ben je je daar niet eens echt bewust van) dat die ander de enorme pukkel die je vanochtend voor de spiegel ontdekte wel afstotelijk zal vinden. En misschien valt die pukkel inderdaad wel op, wordt het zicht van de ander er automatisch naartoe getrokken. En ja, die ander velt automatisch (maar waarschijnlijk net zo onbewust) een oordeel over die pukkel: teveel chocola gegeten zeker…

Maar denk je nou echt dat die pukkel (of je pluizige haar, of je vetrolletjes) iemand die open staat voor jou en jouw verhaal zal weerhouden een verbinding met jou te leggen? Achter die enorme pukkel staat een man of vrouw met mooie eigenschappen en imperfecties. Je bent gewoon zoals je bent en dat is altijd goed. Dat geldt net zo hard voor de uiterlijke imperfecties als voor de innerlijke: gebeurtenissen die je niet goed hebt aangepakt, dingen die je hebt gedaan waar je je voor schaamt, blunders die je hebt begaan. Iedereen heeft ze. We zijn allemaal hetzelfde.

Zichtbaar durven zijn, begint met naar jezelf durven kijken. Gewoon zoals je bent. En vervolgens liefdevol al je imperfecties oppakken, van alle kanten bekijken, de waarde er van in zien. “Oke, je hebt die situatie nogal onhandig aangepakt, de volgende keer doe je dat dus anders. Geen man overboord. Er is altijd een volgende kans.” “Oke, easy on the chocolate de komende tijd…” Geef ze een kus, zet ze weer neer terug ze vandaan kwamen ergens in dat duistere plekje van je gedachten en laat ze los. Zo, die heb je niet meer nodig!

Meer weten over wie Zoë is en wat zij doet? Zie haar website: www.redpeppergang.com

Geef een reactie