De kracht van zichtbare kwetsbaarheid

(Deze gastblog is geschreven door: Louise Jenei)Louise Jenei 49kb

Ik heb een ‘haat-liefde relatie’ met zichtbaarheid. Ik kan wel stellen dat ik in mijn werk als publieksvoorlichter dagelijks veel aandacht naar me toe trek. Daar sta ik dan voor groepen van uiteenlopende groottes, leeftijden, achtergronden en interesses uitleg te geven over het een of andere project. Ik geef allerlei soorten presentaties en rondleidingen en of ik nu een scholier, bedrijfsleider of een afgezant van een die of gene ambassade te woord sta ik doe het met groot plezier en gemak. Deze vorm van zichtbaarheid voelt als een tweede natuur.

Als vanzelfsprekend kan ik over elk thema vertellen. Dat wil zeggen zolang het maar niet over mij gaat. Want zodra ik het onderwerp ben slaan de zenuwen toe. Ik krijg klamme handjes en wil letterlijk achter dat figuurlijke behang kruipen. Mezelf bloot geven over mijn diepste gevoelens en gedachtes voelt bedreigend. Dat gevoel heb ik in de loop van de jaren opgebouwd door verschillende negatieve ervaringen. Me volledig uiten voelt als het wegvallen van een schild waardoor ik weerloos overgeleverd ben. Heel kwetsbaar dus.

Zo hebben we allemaal onze ervaringen waarmee we ons defensiesysteem opbouwen. Dit defensiesysteem zorgt ervoor dat we alert kunnen reageren op gevaar en dat is natuurlijk erg nuttig. Maar het lastige is dat dit defensiesysteem zijn werk zo goed wilt doen dat het altijd ‘aan’ staat en bij het minste geringste in de hoogste staat van paraatheid schiet. Goed bedoeld, maar vaak belemmert het onze vrijheid en levensvreugde. Deze onbewuste reactie projecteert een ‘waarheid’ op de situaties in ons leven of die nu overeenkomt met de feiten of niet.

Toch is het niet zo dat we alleen maar negatieve ervaringen hebben opgebouwd met een bepaalde situatie. Zo heb ik de laatste 10 jaar ook heel fijne ervaringen opgedaan wanneer ik mijn hart opende en mijn meest intieme gedachtes deelde. Dat heeft me geleerd elke situaties als een uniek geval te beschouwen al zijn er overeenkomsten met het verleden.

Delen wat er in me omgaat is nog wel een uitdaging. Maar zodra ik die berg overga voel ik hoe ik bij elke stap groter groei. Een aanwakkerend vuur die zich over mijn hele lichaam verspreid. Ik kom thuis in mezelf. Ik zit letterlijk goed in mijn vel en voel meer lucht in zowel mijn longen als mijn hoofd. Er is geen twijfel meer over wie ik ben, waarom en of ik het wel goed doe. Ik weet, ik ben goed zoals ik ben en dat is de pure waarheid.

Waarom houd ik dit gevoel dan niet vast en duikt mijn defensiesysteem al snel weer op? Elke logica ontbreekt en daar raakte ik vroeger dan gefrustreerd door. Maar ik ben mijn defensiesysteem gaan beschouwen als een ingesleten bospad waar ik al heel mijn leven op loop. Dat spoor is al zo oud en diep dat het wiel – metaforisch ben ik dat – makkelijk van het naastgelegen nieuwe glibberige pad – dat zijn mijn jongere herinneringen van positieve ervaringen – terugglijdt wanneer de weg hobbelig wordt.

Dat maakt het niet meteen leuker, maar zeker wel makkelijker om die berg meteen weer op te gaan. Ik sla niet meer dicht, maar zet door vol vertrouwen dat die Heilige Graal op me wacht daar aan de andere kant van die berg. Wetende dat dit, wat zo diep in mij omgaat, met jullie te delen mij weer een stap dichterbij brengt. Ik wens elke vrouw diezelfde kracht, liefde en acceptatie om haar berg over te gaan.

Louise fungeert als presentatrice op het Feminine & Visible Event op 24 mei 2014. Voor meer informatie over wat zij doet ga je naar haar site: www.aclic.net

Tagged with:

Geef een reactie